~@um~ さんのプロフィール~อยากจะล่วงรู้อนาคต จะได...フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
|
~อยากจะล่วงรู้อนาคต จะได้ทำตัวถูก~อะไรที่คนเราถามหา อนาคตเป็นยังไง อยากจะรู้~@um~ 12月8日 รักและคิดถึงผมเป็นคนหนึ่งที่ อยากจะมีสัตว์เลี้ยงไว้คอยเล่นด้วย ตั้งแต่ยังเล็ก แต่ทางบ้านก็ไม่อนุญาติเลย
โดยให้เหตุผลที่ว่า "ตัวของตัวเองยังเลี้ยงไม่ได้เลย ยังคิดจะไปเลี้ยงเพิ่ม"
ผมเองอยากจะเลี้ยงถึงขนาดเคยเอาตุ๊กตารูปปั้นหมามากอดเล่นจนเผลอหลับไป
มาเมื่อประมาณ 4-5 เดือนที่แล้ว ได้มีโอกาสได้เลี้ยงหมา พันธุ์ปอม ซึ่งก็ชอบอยู่แล้วโดยบังเอิญ
มันทำให้ผมมีความสุขมาก มันเป็นสิ่งที่อยากจะมีมานานจนลืมไปแล้ว ความรู้สึกตรงนี้มันช่างดีจริงๆ
ตอนที่ได้เลี้ยงใหม่ๆ ผมเห่อมากถึงขนาดเคยแอบกลับมาบ้านเพื่อเล่นกับมันและเคยที่นอนอยู่ใกล้ๆมัน เพียงเพราะว่าอยากจะอยู่ด้วย
แต่พักหลังๆนี้ผมเองก็เรียนและงานที่ต้องทำก็เยอะ จึงมีโอกาสเจอกับมันน้อยลง
จนมา วันที่ 5 ธันวาที่ผ่านมา เวลา เที่ยงคืนพอดี มันวิ่งออกไปนอกบ้าน และโดนหมาจรจัด 3-4ตัวรุมกัด
สิ่งที่ผมได้เห็นหลังจากนั้นคือบาดแผลที่เป็นรูใหญ่ทะลุผิวหนังไปถึงเครื่องใน และยังมีตับที่แตก กระบังลมที่ฉีก ซี่โครงที่หักอีก
มันหวาดกลัวมากถึงขั้นกัดผมซึ่งทุกครั้งมันจะเข้ามาเล่นด้วยอย่าร่าเริง มันไม่ไว้ใจใครเลย และร้องเสียงหลงด้วยอาการหวาดกลัว
แล้วผมก็ได้เข้าไปอุ้มเพื่อให้มันรู้ว่าเราไม่ได้มาทำร้าย และผมเองก็ยอมให้มันกัด ด้วยเหตุผลส่วนตัวของผมว่าหากมันอยากกัด ก็กัดไป
กัดแล้วมันเข้าใจเราว่าเรามาเพื่อช่วย กัดแล้วจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บของมันได้ผมก็ยินดี
แล้วก็ส่งโรงพยายาลสัตว์ ในอีก ครึ่งชั่วโมงต่อมา เค้าได้ฉีดยาบรรเทาปวด ให้น้ำเกลือ และออกซิเจนกับมัน
แต่ผมก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ เพราะผมได้เห็นแผลตามตัวของมันแล้วก็อดสงสารไม่ได้ มันใหญ่ แผลลึกและมีมากเหลือเกิน
วันรุ่งขึ้นผมได้ไปเยี่ยมมัน ตอนนั้นมันเพิ่งได้รับการผ่าตัดเสร็จซักพัก หมอบอกกับผมว่า ให้เผื่อใจไว้ 50/50 เพราะแผลอาจจะติดเชื้อ
ตกเย็นหลังจากที่ผมได้ไปฉีดยาก็กลับไปเยี่ยมมันอีกครั้ง คราวนี้มันรู้สึกตัวแล้ว แต่มันกลับไม่มีท่าทีร่าเริงเลย ทั้งๆที่ตอนแม่ผมไปดูมัน
ยังส่งเสียงเรียกและกระดิกหางเลย ผมใจเสียกลัวว่าอาการมันจะแย่ลง ผมก็กลับไปอยู่หอเพราะตอนนั้นอยากจะให้มันพักผ่อน
แต่พอมาถึงเมื่อวาน วันที่ 7 ธันวา แม่ผมได้โทรมาบอกผมว่า มันไปสบายแล้ว ผมรู้สึกแย่มากเลย จนถึงตอนนี้
แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นาน แต่ผมก็รักมันมาก ผมคิดว่า หากผมได้มีเวลาอยู่กับมันมากๆก็คงจะดี หากผมเรียนจบแล้วคงได้
อยู่กับมันมากพอดู แต่กลับจากไปก่อนที่ผมจะเรียนจบ มันเหมือนโดนแกล้งเลย พอจะได้มีเวลาที่อยากจะมีตอนสมัยเด็กจริงๆ ก็กลับ
สลายหายไป หากมันจากไปแบบไม่ทรมานก็คงดี แต่ถึงตอนนี้ผมยังคงจำตอนมันร้องเสียงเจ็บปวดและภาพเลือดที่กระเด็นอยู่รอบๆตัว
มันได้ดี ถึงตอนนี้ผมได้เพียงภาวนาให้มันไปอย่างสงบไปอย่างเป็นสุข ไปให้สบายๆ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีก และขอให้ชาติหน้าได้
เจอกันอีก ขอให้คนที่ได้อ่าน ข้อความนี้ดูแลสิ่งที่คุณรักให้ดีๆนะครับ ^^
แล้วเรามาวิ่งเล่นกันอีกนะ หลุย รักและคิดถึง
|
|
|||||
|
|
